خوشبختی و مجالست با علما
خوشبختی و مجالست با علما
گروه دوستان و همنشينان يكي ازعوامل اثر گذار در تربيت و شكل گيري شخصيت انسان است. بر همين اساس در آموزه هاي اسلامي بر انتخاب دوستان و همنشينان صالح تاكيد و توصيه زيادي شده است. در اين ميان بر مجالست و همنشيني با علما و دانشمندان تاكيد بيشتري شده است. علما معمولا به سبب برخورداري ازفضايل علمي و عملي تاثير زيادي در ديگران
به ويژه شاگردان خود دارند. به خصوص اگر آنان از گروه عالمان وارسته و پرهزكار ديني باشند همنشيني و ارتباط با آنان در تهذيب نفس و الگوپذيري اخلاقي تاثير فراواني خواهدداشت. انسان در پرتو ارتباط و نشست و برخاست با چنين قشري از جامعه کسب بزرگيو شرافتخواهند كرد. اميرمومنان(ع)در وصيت به فرزندش امامحسين(ع) فرمودهاند: «...من خالط العلماء وقر و من خالط الانذالحقر...; فرزندم! کسي که با علماء و دانشمندان رفت و آمد داشتهباشد از آنان کسب بزرگي نمايد و کسي که با افراد پست ارتباط داشته باشد پست و حقير گردد...» يا در روايت ديگري آمده است كه حوارييون حضرت عيسي(ع) گفتند: يا روح الله! با چه كسي نشست و برخاست كنيم؟ آن حضرت فرمود: با كسي كه ديدارش شما را به ياد خدا بياندازد، سخنش دانش شما را زياد كند و كردارش شما را به آخرت تشويق كند.[1] روشن است كه با توجه به چنين آثاري است كه امام علي(ع) همنشيني و مجالست با علما و دانشمندان را مايه سعادت و خوشبختي خوانده است:جالس العلماء تسعد[2] ؛همنشين علما باش تا سعادتمند شوي.
[1] - كليني، محمد بن يعقوب: اصول كافي، تهران: دارالكتب الاسلاميه، ج1، ص 49.
[2] -آمدي، عبدالواحد، غررالحكم، حديث4717.
منبع: وبلاگ اسلام دوست داشتنی
با سلام خدمت همه عزیزان!